Meanings
- 1.
in der Lage dazu sein, sich aus dem Inneren von etwas (ins Freie) zu bewegen, dieses verlassen zu können
- “„Können wir endlich aus dem Klassenzimmer raus?“, fragte einer der Schüler. „Es hat schon vor drei Minuten zur Pause geschellt.“”
- “„Seit Jahren besteigt er kein Flugzeug mehr und Züge nur noch ungern. Er hält die Vorstellung nicht aus, in einem Raum zu sitzen und nicht mehr rauszukönnen.“”
colloquialintransitiveEnglishto be able to get out, to be able to leaveEspañolpoder salir, ser capaz de salirFrançaispouvoir sortir, être capable de sortirItalianoessere in grado di uscire, riuscire a uscirePortuguêspoder sair, conseguir sairРусскийуметь выйти, смочь выйтиTürkçedışarı çıkabilmek, çıkmayı başarmakУкраїнськавміти вийти, зуміти вийтиΕλληνικάμπορώ να βγω, είμαι σε θέση να βγωTiếng Việtcó thể ra ngoài, quản lý để ra ngoàiالعربيةيستطيع الخروج, يتمكن من الخروج- Synonyme
- herauskönnenhinauskönnen
Conjugation
Perfect with: haben
| ich | kann raus |
| du | kannst raus |
| er/sie/es | kann raus |
| wir | können raus |
| ihr | könnt raus |
| sie | können raus |
Plusquamperfekt · Indikativ · Aktiv
| ich | hatte rausgekonnt |
| du | hattest rausgekonnt |
| er/sie/es | hatte rausgekonnt |
| wir | hatten rausgekonnt |
| ihr | hattet rausgekonnt |
| sie | hatten rausgekonnt |
Plusquamperfekt · Indikativ · Vorgangspassiv
| es | war rausgekonnt worden |
Plusquamperfekt · Konjunktiv II · Aktiv
| ich | hätte rausgekonnt |
| du | hättest rausgekonnt |
| er/sie/es | hätte rausgekonnt |
| wir | hätten rausgekonnt |
| ihr | hättet rausgekonnt |
| sie | hätten rausgekonnt |
Plusquamperfekt · Konjunktiv II · Vorgangspassiv
| es | wäre rausgekonnt worden |
Präteritum · Indikativ · Aktiv
| ich | konnte raus |
| du | konntest raus |
| er/sie/es | konnte raus |
| wir | konnten raus |
| ihr | konntet raus |
| sie | konnten raus |
| ich | rauskonnte |
| du | rauskonntest |
| er/sie/es | rauskonnte |
| wir | rauskonnten |
| ihr | rauskonntet |
| sie | rauskonnten |
Präteritum · Indikativ · Vorgangspassiv
| es | wurde rausgekonnt |
Präteritum · Konjunktiv II · Aktiv
| ich | könnte raus |
| du | könntest raus |
| er/sie/es | könnte raus |
| wir | könnten raus |
| ihr | könntet raus |
| sie | könnten raus |
| ich | rauskönnte |
| du | rauskönntest |
| er/sie/es | rauskönnte |
| wir | rauskönnten |
| ihr | rauskönntet |
| sie | rauskönnten |
Präteritum · Konjunktiv II · Vorgangspassiv
| es | würde rausgekonnt |
Perfekt · Indikativ · Aktiv
| ich | habe rausgekonnt |
| du | hast rausgekonnt |
| er/sie/es | hat rausgekonnt |
| wir | haben rausgekonnt |
| ihr | habt rausgekonnt |
| sie | haben rausgekonnt |
Perfekt · Indikativ · Vorgangspassiv
| es | ist rausgekonnt worden |
Perfekt · Konjunktiv I · Aktiv
| ich | habe rausgekonnt |
| du | habest rausgekonnt |
| er/sie/es | habe rausgekonnt |
| wir | haben rausgekonnt |
| ihr | habet rausgekonnt |
| sie | haben rausgekonnt |
Perfekt · Konjunktiv I · Vorgangspassiv
| es | sei rausgekonnt worden |
Präsens · Indikativ · Aktiv
| ich | kann raus |
| du | kannst raus |
| er/sie/es | kann raus |
| wir | können raus |
| ihr | könnt raus |
| sie | können raus |
| ich | rauskann |
| du | rauskannst |
| er/sie/es | rauskann |
| wir | rauskönnen |
| ihr | rauskönnt |
| sie | rauskönnen |
Präsens · Indikativ · Vorgangspassiv
| es | wird rausgekonnt |
Präsens · Konjunktiv I · Aktiv
| ich | könne raus |
| du | könnest raus |
| er/sie/es | könne raus |
| wir | können raus |
| ihr | könnet raus |
| sie | können raus |
| ich | rauskönne |
| du | rauskönnest |
| er/sie/es | rauskönne |
| wir | rauskönnen |
| ihr | rauskönnet |
| sie | rauskönnen |
Präsens · Konjunktiv I · Vorgangspassiv
| es | werde rausgekonnt |
Futur I · Indikativ · Aktiv
| ich | werde rauskönnen |
| du | wirst rauskönnen |
| er/sie/es | wird rauskönnen |
| wir | werden rauskönnen |
| ihr | werdet rauskönnen |
| sie | werden rauskönnen |
Futur I · Indikativ · Vorgangspassiv
| es | wird rausgekonnt werden |
Futur I · Konjunktiv I · Aktiv
| ich | werde rauskönnen |
| du | werdest rauskönnen |
| er/sie/es | werde rauskönnen |
| wir | werden rauskönnen |
| ihr | werdet rauskönnen |
| sie | werden rauskönnen |
Futur I · Konjunktiv I · Vorgangspassiv
| es | werde rausgekonnt werden |
Futur I · Konjunktiv II · Aktiv
| ich | würde rauskönnen |
| du | würdest rauskönnen |
| er/sie/es | würde rauskönnen |
| wir | würden rauskönnen |
| ihr | würdet rauskönnen |
| sie | würden rauskönnen |
Futur I · Konjunktiv II · Vorgangspassiv
| es | würde rausgekonnt werden |
Futur II · Indikativ · Aktiv
| ich | werde rausgekonnt haben |
| du | wirst rausgekonnt haben |
| er/sie/es | wird rausgekonnt haben |
| wir | werden rausgekonnt haben |
| ihr | werdet rausgekonnt haben |
| sie | werden rausgekonnt haben |
Futur II · Indikativ · Vorgangspassiv
| es | wird rausgekonnt worden sein |
Futur II · Konjunktiv I · Aktiv
| ich | werde rausgekonnt haben |
| du | werdest rausgekonnt haben |
| er/sie/es | werde rausgekonnt haben |
| wir | werden rausgekonnt haben |
| ihr | werdet rausgekonnt haben |
| sie | werden rausgekonnt haben |
Futur II · Konjunktiv I · Vorgangspassiv
| es | werde rausgekonnt worden sein |
Futur II · Konjunktiv II · Aktiv
| ich | würde rausgekonnt haben |
| du | würdest rausgekonnt haben |
| er/sie/es | würde rausgekonnt haben |
| wir | würden rausgekonnt haben |
| ihr | würdet rausgekonnt haben |
| sie | würden rausgekonnt haben |
Futur II · Konjunktiv II · Vorgangspassiv
| es | würde rausgekonnt worden sein |
Plusquamperfekt
Präteritum
Perfekt
Präsens
Futur I
Futur II