Meanings
- 1.
in der Lage dazu sein, sich aus dem Inneren von etwas (ins Freie) zu bewegen, dieses verlassen zu können
- “„[…] Glaubst du nicht, dass wir jetzt wieder aus dem Wasser herauskönnen? Es ist saukalt, und meine Füße sind schon zu Eisblöcken geworden.“”
- “„Einmal hat ſich ein Hirt in eine der Oeffnungen [des Teufelsſteins bei Königshain] geſetzt, und iſt eingeſchlafen, als er aber wieder aufſtehen wollte, hat er nicht wieder herausgekonnt, ſondern iſt eingeschloſſen geblieben.“ [1871]”
intransitiveEnglishto be able to get out, to be able to leaveEspañolsalir, poder salirFrançaissortir, pouvoir sortirItalianouscire, essere in grado di uscirePortuguêssair, poder sairРусскийвыйти, уметь выйтиTürkçedışarı çıkmak, çıkabilmekУкраїнськавийти, мати можливість вийтиΕλληνικάβγαίνω, μπορώ να βγωTiếng Việtra ngoài, có thể ra ngoàiالعربيةالخروج, القدرة على الخروج- Synonyme
- hinauskönnenrauskönnen
- 2.
in der Redensart „(nicht) aus sich/seiner Haut herauskönnen“: (nicht) dazu fähig sein, sein Verhalten, seine charakterlichen Eigenschaften zu ändern
- “„Der Polizist versagt, nicht etwa an Sprachbarrieren, sondern weil er nicht herauskann aus seiner Rolle als Mann und Ordnungsmensch.“”
figurativeEnglishto be able to get out, to be able to leaveEspañolno poder cambiar uno mismoFrançaisne pas pouvoir changer soi-mêmeItalianonon poter cambiare se stessiPortuguêsnão conseguir mudar a si mesmoРусскийне мочь изменить себяTürkçekendini değiştirememeУкраїнськане в змозі змінити себеΕλληνικάδεν μπορώ να αλλάξω τον εαυτό μουTiếng Việtkhông thể thay đổi bản thânالعربيةعدم القدرة على تغيير النفس
Conjugation
Perfect with: haben
| ich | kann heraus |
| du | kannst heraus |
| er/sie/es | kann heraus |
| wir | können heraus |
| ihr | könnt heraus |
| sie | können heraus |
Plusquamperfekt · Indikativ · Aktiv
| ich | hatte herausgekonnt |
| du | hattest herausgekonnt |
| er/sie/es | hatte herausgekonnt |
| wir | hatten herausgekonnt |
| ihr | hattet herausgekonnt |
| sie | hatten herausgekonnt |
Plusquamperfekt · Indikativ · Vorgangspassiv
| es | war herausgekonnt worden |
Plusquamperfekt · Konjunktiv II · Aktiv
| ich | hätte herausgekonnt |
| du | hättest herausgekonnt |
| er/sie/es | hätte herausgekonnt |
| wir | hätten herausgekonnt |
| ihr | hättet herausgekonnt |
| sie | hätten herausgekonnt |
Plusquamperfekt · Konjunktiv II · Vorgangspassiv
| es | wäre herausgekonnt worden |
Präteritum · Indikativ · Aktiv
| ich | konnte heraus |
| du | konntest heraus |
| er/sie/es | konnte heraus |
| wir | konnten heraus |
| ihr | konntet heraus |
| sie | konnten heraus |
| ich | herauskonnte |
| du | herauskonntest |
| er/sie/es | herauskonnte |
| wir | herauskonnten |
| ihr | herauskonntet |
| sie | herauskonnten |
Präteritum · Indikativ · Vorgangspassiv
| es | wurde herausgekonnt |
Präteritum · Konjunktiv II · Aktiv
| ich | könnte heraus |
| du | könntest heraus |
| er/sie/es | könnte heraus |
| wir | könnten heraus |
| ihr | könntet heraus |
| sie | könnten heraus |
| ich | herauskönnte |
| du | herauskönntest |
| er/sie/es | herauskönnte |
| wir | herauskönnten |
| ihr | herauskönntet |
| sie | herauskönnten |
Präteritum · Konjunktiv II · Vorgangspassiv
| es | würde herausgekonnt |
Perfekt · Indikativ · Aktiv
| ich | habe herausgekonnt |
| du | hast herausgekonnt |
| er/sie/es | hat herausgekonnt |
| wir | haben herausgekonnt |
| ihr | habt herausgekonnt |
| sie | haben herausgekonnt |
Perfekt · Indikativ · Vorgangspassiv
| es | ist herausgekonnt worden |
Perfekt · Konjunktiv I · Aktiv
| ich | habe herausgekonnt |
| du | habest herausgekonnt |
| er/sie/es | habe herausgekonnt |
| wir | haben herausgekonnt |
| ihr | habet herausgekonnt |
| sie | haben herausgekonnt |
Perfekt · Konjunktiv I · Vorgangspassiv
| es | sei herausgekonnt worden |
Präsens · Indikativ · Aktiv
| ich | kann heraus |
| du | kannst heraus |
| er/sie/es | kann heraus |
| wir | können heraus |
| ihr | könnt heraus |
| sie | können heraus |
| ich | herauskann |
| du | herauskannst |
| er/sie/es | herauskann |
| wir | herauskönnen |
| ihr | herauskönnt |
| sie | herauskönnen |
Präsens · Indikativ · Vorgangspassiv
| es | wird herausgekonnt |
Präsens · Konjunktiv I · Aktiv
| ich | könne heraus |
| du | könnest heraus |
| er/sie/es | könne heraus |
| wir | können heraus |
| ihr | könnet heraus |
| sie | können heraus |
| ich | herauskönne |
| du | herauskönnest |
| er/sie/es | herauskönne |
| wir | herauskönnen |
| ihr | herauskönnet |
| sie | herauskönnen |
Präsens · Konjunktiv I · Vorgangspassiv
| es | werde herausgekonnt |
Futur I · Indikativ · Aktiv
| ich | werde herauskönnen |
| du | wirst herauskönnen |
| er/sie/es | wird herauskönnen |
| wir | werden herauskönnen |
| ihr | werdet herauskönnen |
| sie | werden herauskönnen |
Futur I · Indikativ · Vorgangspassiv
| es | wird herausgekonnt werden |
Futur I · Konjunktiv I · Aktiv
| ich | werde herauskönnen |
| du | werdest herauskönnen |
| er/sie/es | werde herauskönnen |
| wir | werden herauskönnen |
| ihr | werdet herauskönnen |
| sie | werden herauskönnen |
Futur I · Konjunktiv I · Vorgangspassiv
| es | werde herausgekonnt werden |
Futur I · Konjunktiv II · Aktiv
| ich | würde herauskönnen |
| du | würdest herauskönnen |
| er/sie/es | würde herauskönnen |
| wir | würden herauskönnen |
| ihr | würdet herauskönnen |
| sie | würden herauskönnen |
Futur I · Konjunktiv II · Vorgangspassiv
| es | würde herausgekonnt werden |
Futur II · Indikativ · Aktiv
| ich | werde herausgekonnt haben |
| du | wirst herausgekonnt haben |
| er/sie/es | wird herausgekonnt haben |
| wir | werden herausgekonnt haben |
| ihr | werdet herausgekonnt haben |
| sie | werden herausgekonnt haben |
Futur II · Indikativ · Vorgangspassiv
| es | wird herausgekonnt worden sein |
Futur II · Konjunktiv I · Aktiv
| ich | werde herausgekonnt haben |
| du | werdest herausgekonnt haben |
| er/sie/es | werde herausgekonnt haben |
| wir | werden herausgekonnt haben |
| ihr | werdet herausgekonnt haben |
| sie | werden herausgekonnt haben |
Futur II · Konjunktiv I · Vorgangspassiv
| es | werde herausgekonnt worden sein |
Futur II · Konjunktiv II · Aktiv
| ich | würde herausgekonnt haben |
| du | würdest herausgekonnt haben |
| er/sie/es | würde herausgekonnt haben |
| wir | würden herausgekonnt haben |
| ihr | würdet herausgekonnt haben |
| sie | würden herausgekonnt haben |
Futur II · Konjunktiv II · Vorgangspassiv
| es | würde herausgekonnt worden sein |
Plusquamperfekt
Präteritum
Perfekt
Präsens
Futur I
Futur II