Meanings
- 1.
eine spezielle von einem Komponisten oder einem Musikwissenschaftler aufgestellte Theorie, die sich mit der harmonischen Verbindung von Tönen beschäftigt
Englishtheory of harmony, harmony theoryEspañolteoría de la armonía, teoría armónicaFrançaisthéorie de l'harmonie, théorie harmoniqueItalianoteoria dell'armonia, teoria armonicaPortuguêsteoria da harmonia, teoria harmônicaРусскийтеория гармонии, гармоническая теорияTürkçeharmoni teorisi, harmoni öğretisiУкраїнськатеорія гармонії, гармонійна теоріяΕλληνικάθεωρία της αρμονίας, αρμονική θεωρίαTiếng Việtthuyết hòa âm, lý thuyết hòa âmالعربيةنظرية التناغم, نظرية الهارموني - 2.
derjenige Teil der Musikwissenschaft, der sich mit der harmonischen Verbindung von Tönen und Akkorden und deren Anwendung im Notensatz beschäftigt
- “Mein Klavierspiel ist gut, aber ich habe Defizite in der Harmonielehre.”
- “„Die Pythagoreer haben mit der Harmonielehre eine Verzahnung von Mathematik und Musik geschaffen, die bis heute erhalten geblieben ist.“”
Englishtheory of harmony, harmony theoryEspañolteoría de la armonía, armoníaFrançaisthéorie des harmonies, théorie de l'harmonie, harmonieItalianoteoria dell'armonia, armoniaPortuguêsteoria da harmonia, harmoniaРусскийтеория гармонии, гармонияTürkçeharmoni teorisi, harmoniУкраїнськатеорія гармонії, гармоніяΕλληνικάθεωρία της αρμονίας, αρμονίαTiếng Việtlý thuyết hòa âm, hòa âmالعربيةنظرية التناغم, تناغم
Declension
| Case | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | die Harmonielehre | die Harmonielehren |
| accusative | die Harmonielehre | die Harmonielehren |
| dative | der Harmonielehre | den Harmonielehren |
| genitive | der Harmonielehre | der Harmonielehren |
Compound parts
- HarmonieNOUNmodifier— harmony, agreement
- LehreNOUNhead— doctrine, theory, teaching, instruction, apprenticeship, lesson, learning experience