Meanings
- 1.
ein Verb, das nach passivischen Formen konjugiert, aber eine aktive oder medial-reflexive Bedeutung trägt
- “„Dieser … dargestellte Sprachgebrauch hat im Laufe der weiteren Entwicklung eine besondere Gruppe von Verben entstehen lassen, die kein Aktivum bilden, sondern fast nur in den Passivformen auftreten und mit diesen eine aktive (z. B.: lābī, gleiten) oder eine mediale (z. B.: glōriārī, sich rühmen) Bedeutung verbinden. Verben dieser Art nennt man Deponentien (von dēpōnere, ablegen), gleich als wenn Sie die aktivischen Formen abgelegt hätten.“”
Englishdeponent, deponent verb, verb deponentEspañoldeponente, verbo deponenteFrançaisverbe déponent, déponentItalianodeponente, verbo deponentePortuguêsdeponente, verbo deponenteРусскийдепонент, депонентный глаголTürkçedeponent, deponent fiilУкраїнськадепонент, депонентний дієсловоΕλληνικάδεπόμενος, ρήμα δεπόμενοTiếng Việtđộng từ deponent, deponentالعربيةديبونت, فعل ديبونت
Declension
| Case | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | das Deponens | die Deponentia |
| accusative | das Deponens | die Deponentia |
| dative | dem Deponens | den Deponentia |
| genitive | des Deponens | der Deponentia |